Casomai – Alessandro D’Alatri (2002)

casomai

“Kaygan bir zeminde kusursuz bir uyum içinde olan artistik patinaj çiftleri gibi…”

 

Evlenmek üzere olan genç bir çiftin karşılaştıkları bir rahip aracılığı ile ilişkileri, evliliği ve aile kurumunu sorgulamalarının hikâyesi.

 

Romantik komedi formatında başlayıp arada “sorgulamaların” ağır bastığı dram bölümleri ile ilerleyen ve yine romantik komedi tadında biten bir film. Geriye dönüşler ve zamanda ileri sıçramalarla örülmüş bir anlatımı olan film zaman zaman parıltılı anlar içeren ama genelde vasatın bir parça üzerinde bir romantik komedi olarak kalmış. Filmin başında beliren rahip bir Robin Williams karakteri ile karşı karşıya kalacağımız korkusu yaratsa ve filmin bazı kilit bölümlerinde bu korku gerçekleşse de kalıcı bir kötü iz bırakmıyor bu durum.

 

Flört, sevgilinin arkadaşları, aileler, kariye/evlilik ikilemi, çocukla değişen hayat, dışarıya kapanma gibi konuları bazen çarpıcı bir kurgu ile anlatan film (özellikle çiftin yataktaki sorgulama sahnesi ve “onun arkadaşları” ile tanışma sahnesinde) bu çarpıcılığını tüm sahnelere yayamıyor ve bu da zaman zaman sıkıntı verebiliyor.

 

Buz dansı çiftinin sürat pateni yarışı yapan bir çifte dönüşmesi veya Truffaut’ya saygı anlamında onun benzersiz ve bir evliliği konu alan “Domicile Conjugal” filminin afişinin bir sahnede görünmesi gibi inceliklere sahip olan film, temel olarak iki bireysel hayatın birleşmesinin zorluklarını ele alan ama bir romantik komedi olmasının doğal sonucu olarak mutlu sonlanan bir çalışma. Filmdeki gibi Robin Williams kılıklı rahipler gerçek hayatta var mıdır bilmiyorum ama bu karakter hem filme zaman zaman ihtiyaç duyduğu hafifliği katmış hem de öte yandan filme gereksiz bir Hollywood etkisi vermiş. Sonuçta hafif, zaman zaman eğlendiren ve düşündüren, “mükemmel ilişki yoktur ama ilişkisiz de olmaz” mesajını tekrarlayan ama kalıcılığı tartışmalı bir film.

(“If by Chance” – “Benimle Evlenir misin?”)

Share

Rien de Personnel – Mathias Gökalp (2009)

the-ordinary-people

“Hayat bir aptalın anlattığı gürültü ve öfke dolu bir hikâyedir”

 

Bir ilaç firmasının tüm çalışanlarının katıldığı bir “yeni ürünü kutlama” partisinin aslında satılmakta olan şirkette işten çıkarılacakların belirlendiği bir eğitim oyunu olması üzerine bir “beyaz yakalı köleler” hikâyesi.

 

Çok şık ve yumuşak bir giriş ile açılan film yine aynı tonda sona eriyor. Bu arada olanlar ve gösterilenler ise kesinlikle çizgi üstü bir başarıya işaret ediyor. Nerede ise tek bir mekanda geçen ve kalabalık bir figüran grubunun yer aldığı filmin kurgusunda en ufak bir aksama olmaması ve tüm kalabalık sahnelerin ustalıkla halledilmiş olması yönetmenin başarısının en temel göstergeleri. Tüm oyuncuların başarılı bir performans sergilediği filmde özellikle sendikacı rolünde Denis Podalydès ve eğitim oyunundaki profesyonel oyuncu rolünde Jean-Pierre Darroussin en öne çıkan isimler. Darroussin hem oyuncuyu hem de işten çıkarılma korkusu yaşayan bir beyaz yakalı rolünü inanılmaz bir ustalıkla canlandırıyor ve özellikle ikinci rolünde yaşadığı ve yaşattığı tedirgin çalışan karakteri ile beyaz yakalıların dünyasına aşina herkesi kendisine hayran kılacak bir ustalık gösteriyor.

 

Beyaz yakalıların dünyasındaki hırs, çekişme, korku, tacizi (mobbing anlamında) ustalıkla diyaloglara yedirmiş olan senaryo bir başka yönetmenin elinde daha ritmik bir anlatımla daha hınzır bir sonuç verebilirdi ve daha iyi/kötü anlamında söylemiyorum ama daha farklı bir filme dönüşebilirdi. Burada ise bir Fransız filmi seyrettiğimizi sık sık hatırlayacağımız bir şekilde daha felsefi, diyaloglara dayalı ve size olaylara kendi payınızı/yorumunuzu katma imkânı veren bir sonuç var karşımızda.

 

Aynı hikâyenin farklı versiyonlarını içeren ve doğrunun ne olduğunu size bırakmayı tercih eden anlatımı ile film özellikle beyaz yakalıların içinde bulunduğu ve bir yandan şikâyet edip bir yandan orada bulunmanın tadını çıkarmaya çalıştığı atmosferi başarı ile yansıtıyor bize. Günümüz çalışma hayatının insanı nasıl yoldan çıkardığını ve insanı nasıl temel değerlerinden yoksun bıraktığını görmek için ve bu kompleks ve kompleks olduğu kadar acımasız/katı dünyaya dışarıdan bakıp gülmek için… Hikâyenin sonucunu etkile(ye)meyecek olsa da plana darbe vurabilen tek kişinin bir mavi yakalı olması filmin hınzır yanının da bir işareti.

(“The Ordinary People” – “Üstüne Alınma”)

Share